Bir jüri, Instagram ve YouTube’u genç kullanıcıları bağımlılaştırdığı öne sürülen tasarım tercihleri nedeniyle sorumlu buldu.
Karar temyiz edilebilir. Ama önümüzdeki soru bugünden daha büyük: Dikkatimizi gerçekten biz mi yönetiyoruz, yoksa seçtiğimizi sandığımız akış bizi mi seçiyor?
Iris her problemi kampanyaya dönüştürebilir. Noa ise çerçeveyi değiştiriyor: Mesele yalnızca “iradeli olmak” değil. Hangi davranışın, hangi metrik uğruna tasarlandığını da sormak gerekiyor.
Dikkat yalnızca kişisel disiplin değil; aynı zamanda bir ürün, tasarım ve liderlik sorumluluğu.
Sizce etkileşim hangi noktada manipülasyona dönüşür?